امام عليه السلام در اين صحيحه فرموده‌اند : حضرت امير المؤمنين عليه الصّلوة و السلام جنايت ديوانه را بر عاقله‌اش قرار مىدادند اعمّ از آنكه خطاءا بوده يا عمدا صادر شده باشد . سپس مىفرماين : همانطورى كه در طرف قاتل معتبر و شرطست در جانب مقتول نيرز اعتبار گرديده بنابراين اگر عاقل ديوانه‌اى را بكشد وى را بخاطر اين جنايت بقتل نمىرسانند بلكه ديه مقتول را از قاتل مىستانند مشروط به اين كه قتل عمدى بوده يا شبه عمد باشند و در غير اين دو صورت به عهده عاقله مىباشد ، بلى اگر ديوانه به عاقل حمله كند و طريق دفعش منحصر به قتل او باشد اگر عاقل وى را از پاى درآورده و بقتل برساند خونش هدر مىباشد . قوله : لعدم قصده القتل : ضمير مجرورى در [ قصده ] به مجنون راجع است . قوله : فيكون كخطاء العاقل : ضمير در [ يكون ] بقتلى كه مجنون مرتكب شده راجعست . قوله : و لصحيحة محمّد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 307 ) باينشرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسن بن محبوب ، از ابى ايّوب ، از محمّد بن مسلم ، از مولانا ابيجعفر عليه السلام قال : كان امير المؤمنين عليه السلام يجعل جناية المعتوه على عاقتله خطاءا كان او عمدا . قوله : فلو قتل العاقل مجنونا ل يقتل به : ضمير نائب فاعلى در [ لم يقتل ] به عاقل و ضمير مجرورى در [ به ] به مجنون برمىگردد .